Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟΚΡΑΤΗΣΗΣ


Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα συναντούμε το θεσμό αυτό σε διάφορες και ποικίλες μορφές. Με την νομοθεσία του Σόλωνα, όσοι δανείζονταν χρήματα πρόσφεραν το σώμα τους στο δανειστή τους ως ενέχυρο.
Σκληρότερη, ήταν η ρύθμιση της Ρωμαικής Δωδεκαδέλτου, σύμφωνα με την οποία ο δανειστής είχε δικαίωμα να θανατώσει τον οφειλέτη του ή να τον πουλήσει ως δούλο και αργότερα είχε το δικαίωμα να τον αλυσοδέσει και να τον αναγκάσει να εργάζεται γι αυτόν μέχρι οι συγγενείς του συγκεντρώσουν και αποδώσουν το οφειλόμενο ποσό.
Στο προοίμιο του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών υπάρχει η διακήρυξη της πίστης των λαών στην αξιοπρέπεια και στην αξία του ανθρώπου. Στην Οικουμενική Διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η αξιοπρέπεια αναγνωρίζεται ως σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας. Λόγος γίνεται και στο Διεθνές Πρωτόκολλο του 1966 για τα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και ατομικά δικαιώματα . Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.
Την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας τάσσει ως θεμελιώδη υποχρέωση της πολιτείας το Σύνταγμα και οι Νόμοι.
Στο Σύνταγμα της Ελλάδος του 1975 μετά το πρώτο άρθρο όπου καθορίζεται το πολίτευμα της χώρας και η αρχή της λαικής κυριαρχίας, διακηρύσσεται πανηγυρικά στο δεύτερο άρθρο ότι ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας.
Μετά την ισχύ του συντάγματος του 1975 εκφράσθηκαν ενδοιασμοί ως προς την συνταγματικότητα του θεσμού της προσωπικής κράτησης ενόψει της διάταξης του άρθρου 2 παρ. 1 του Σ για το λόγο ότι η προσωπική κράτηση ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης δύσκολα συμβαδίζει με την αρχή του ανθρωπισμού.
Από την άλλη πλευρά, γίνεται δεκτό ότι η είσπραξη των δημοσίων εσόδων είναι αναμφίβολα ένας από τους βασικούς μηχανισμούς που εξασφαλίζει τη συνέχεια και το ρόλο του κράτους. Χωρίς δημόσιους πόρους είναι αδύνατη η πραγμάτωση της κοινωνικής πολιτικής και των παροχών της. Η αυξανόμενες ανάγκες που απαιτεί η σύγχρονη κοινωνία δημιουργούν την αναγκαιότητα εξασφάλισης των δημοσίων εσόδων μεταξύ των άλλων και την συνεισφορά των πολιτών στα δημόσια βάρη ανάλογα με της δυνάμεις τους. Υπό την έννοια αυτή η είσπραξη των δημοσίων εσόδων αποτελεί ένα θεσμό δικαιολογημένο στην κοινωνική συνείδηση αποτελεί όμως και πηγή προβληματισμού και αμφισβήτησης ως προς τις εγγυήσεις που παρέχει το κράτος, ως προς την προστασία θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων, όταν ενεργοποιεί τους μηχανισμούς είσπραξης των δημοσίων εσόδων από τους πολίτες με βάση την ποινική μορφή του μέσου είσπραξης .
Με άλλα λόγια, σε μία περίοδο που ανθεί η ανεργία, που οι συνθήκες διαβίωσης κάθε οικογένειας είναι λίαν επιεικός δραματική η στάση της πολιτείας παύει να έχει πλέον προστατευτικό χαρακτήρα.
Τα συνεχόμενα προηγούμενα της οικονομικής κρίσεως έτη, έφεραν στην χώρα μας τεράστια ποσά επιχορηγήσεων και εισπράξεων των δημοσίων ταμείων από πληθώρα δημοσίων έργων και αναπτυξιακών προγραμμάτων . Είναι τουλάχιστον τραγικό λόγω της αδυναμίας διαχείρισης των κυβερνώντων στα τεράστια αυτά αποθεματικά, να μεταφέρονται στους πολίτες με μορφή εκβιασμού και εκφοβισμού στο βωμό του δικαίου, η ευθύνες των εσόδων που χάθηκαν .
Σήμερα, οι συνεχόμενες «εις όφελος του λαού» αποφάσεις όχι μόνον φέρουν σε κίνδυνο την ψυχική υγεία των πολιτών αλλά έμμεσα με την μορφή του «Δόγματος του Σοκ» καθημερινά μειώνουν κάθε ελπίδα ανάπτυξης και αναστροφής αυτού του σαθρού κλίματος που βιώνουμε καθημερινά.
Εάν με την έννοια αυτή καταλήγουμε πως υπάρχουν εντολές για πλήρη κατάρρευση των Ελλήνων Πολιτών, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας μας, είναι ορθότερο να ενημερωθούμε άμεσα προκειμένου προ των διαδικασιών των ποινικών διώξεων να απολαύσουμε κατά κρίση και όριο τις ώρες ή τις ημέρες που μας απομένουν πριν την στέρηση της ελευθερίας μας, με την ποινή της προσωπικής κράτησης ως εξασφάλιση των δημοσίων πόρων που «χάθηκαν» από αυτούς που σήμερα αποφάσισαν να επαναφέρουν το θεσμό της προσωπικής κράτησης που αποτελεί θλιβερό κατάλοιπο της εποχής της δουλείας και δεν μπορεί να συμβαδίσει σε καμία περίπτωση η βαρβαρότητα του, με τις θεμελιώδεις αρχές όχι μόνο του Ελληνικού νομικού πολιτισμού αλλά και του ευρωπαικού, κατ επέκταση του παγκόσμιου, αλλά και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας για χάρη και σε όφελος του Δημοσίου συμφέροντος .

Στέφανος Ζωχιός
Εντ. Σύμβουλος Ο.Υ.Δ.Ε. ΜΚΟ

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s